We beslisten de Stelvio te beklimmen vanuit Prato (noordzijde). Deze beklimming is de langste, de moeilijkste (uiteraard) en kent maar liefst 48 echte haarspeldbochten. De helling is langer, gaat hoger (1000m), is permanent een stuk steiler en heeft meer hoogtemeters (2000) dan de zware beklimming van de Ventoux.  Maar … onwaarschijnlijk veel mooier.  Zon en temperatuur rond 17° bij het vertrek om 11u in Prato. Onrustig en toch wel wat nerveus om wat er gaat komen, beslissen we wijselijk de hartslag slechts lichtjes in de rode zone te laten komen. We blijken -uitzonderlijk- aan ongeveer dezelfde hartslag te klimmen. Dat valt mee, dan kunnen we makkelijk samen blijven. Objectief was niet de klimtijd deze keer maar wel de top te bereiken in 1 onafgebroken klim. Onderbreken is voor mietjes -:) De haarspeldbochten worden mooi aangeduid op panelen en deze borden werken motiverend om door te blijven bijten. De bochtnummers tellen steeds sneller af want de benen van de “Z” worden steeds korter naarmate je de top in het vizier krijgt. Onderweg geniet je van de schitterende beelden maar slikken (en vloeken) doe je gegarandeerd als je bocht 22 neemt.. Het lijkt op dat moment quasi onmogelijk de resterende, lange, bijna verticale muur tot aan de top überhaupt naar boven te kunnen fietsen. Flashbacks aan de Grand Colombier (die ik eigenlijk nooit meer wil doen). Maar je hebt hulp: de korte en zeer steile haardspeldbochten geven je, wanneer je ze aan de buitenkant neemt, telkens enkele meters recuperatie waardoor je even de hartslag met enkele slagen kan terugbrengen om er opnieuw tegenaan te kunnen gaan. Die meevaller heb je niet op de Ventoux en nog minder op de Grand Colombier. Terwijl we ons een weg naar de top vochten, scheurden kleurrijke Lotus Elises ons voorbij met ronkende motoren.  Blijkbaar is de Stelviopas ook een gegeerd traject voor autoclubs. Ook vele Engelse oldtimers maar die hadden het echter zeer moeilijk. Schitterende wagens maar de horsepower ontbrak soms waardoor de wagens stilstonden tegen de flank van de berg. Na 2u30′ bereikten we de top en na een korte coca-cola recuperatie dalen we af naar Umbrail om via Sta Maria terug naar Prato te rijden. De lange 25 km afdaling laat je permanent bijtrappen om die snelheid tegen de 50 km/u aan te houden. Happen naar adem want tijdens de afdaling bevroren we quasi door de snelheid en moesten we tevens een 5-tal kilometer onverhard wegdek verwerken. Maar het is in elk geval een onvergetelijke klim. Keerpunt van de medaille? 10 jaar geleden reed ik deze zijde naar boven met de Honda Firestorm. Er was nog geen digitale fotografie maar de gletser kwam minstens honderd meter verder.. Het ziet er dus niet goed uit.